ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΠΕΚΛΑΡΗ

Την απόρριψη των μέτρων του μνημονίου που οδηγούν τη χώρα σε ασφυξία και τη δημιουργία ενός νέου αναπτυξιακού σχεδίου, με τη συμμετοχή και των πολιτών, προτείνει ο ελληνικής καταγωγής καθηγητής Οικονομίας του Πανεπιστημίου της Τουλούζ της Γαλλίας, Gabriel Colletis (Γαβριήλ Κολλέτης).

Ο οικονομολόγος, που αναμένεται στη Θεσσαλονίκη για ομιλίες στις 16 και 17 Μαΐου, θεωρεί ότι η αναδιάρθρωση του χρέους μπορεί να γίνει μόνο στο πλαίσιο ενός συνολικότερου σχεδίου και καλεί τους Ελληνες να ξαναδιαβάσουν Αριστοτέλη και να ξαναβρούν το αυθόρμητο γέλιο τους, το οποίο έχασαν εξαιτίας της εθνικής κατάθλιψης.

Ενα χρόνο μετά την ένταξη της Ελλάδας στο Μηχανισμό Στήριξης και την εφαρμογή του μνημονίου, τι πετύχαμε και πού αποτύχαμε;

Πέτυχε να καταλάβουν οι Ελληνες πολίτες ότι δεν μπορεί η χώρα να παραμείνει σ' αυτήν την τροχιά, που κατέληξε στις σημερινές δυσκολίες. Επίσης, εδραιώθηκε η αντίληψη ότι πρέπει να μαζευτούν καλύτερα οι φόροι, γιατί χωρίς φόρους το κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει τις αποστολές του. Σε όλα τα υπόλοιπα, απέτυχε. Ιδιαίτερα στην προβλέψιμη ύφεση ως αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητας και στην καθίζηση του κοινωνικού δεσμού (ιστού) ως αποτέλεσμα της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας.

Πριν από την υπογραφή του μνημονίου γράφατε ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Πού βρίσκεται τώρα;

Πριν από ένα χρόνο η Ελλάδα πήρε το μονοπάτι που έδειξαν οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί και οι χρηματιστηριακές αγορές. Αυτός ο δρόμος επιβάρυνε ακόμη περισσότερο την ύφεση, χωρίς να πετύχει να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα διότι τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν, μαζί με την κάθετη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας.

Μιλούσατε, επίσης, για την αναμενόμενη ύφεση, την εξαγωγή κεφαλαίων από τη χώρα, τη μείωση των εσόδων κ.ά., εκτιμήσεις που επιβεβαιώθηκαν. Πώς μπορεί τώρα η χώρα να βγει από το τούνελ;

Βοηθώντας την οικονομική δραστηριότητα. Για να γίνει αυτό, πρέπει να σταματήσει η περικοπή των δημόσιων και ιδιωτικών δαπανών (νοικοκυριά) και να γίνουν επενδύσεις για το μέλλον σε τομείς που έχουν προτεραιότητα: εκπαίδευση, υγεία, στέγη.

Στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυριαρχεί αυτήν την περίοδο το δίλημμα του να γίνει αναδιάρθρωση χρέους ή όχι. Τι πιστεύετε;

Η αναδιάρθρωση του χρέους δεν είναι μια μαγική λύση, όμως δεν μπορεί να την αρνηθεί κανείς και εκ των προτέρων. Μια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση έχει νόημα μόνο αν συντρέχουν δύο συνθήκες: να επιτρέψει να μειωθούν οι άμεσες - βραχυπρόθεσμες πιέσεις και να αποτελέσει μέρος ενός γενικού σχεδίου.

Πού θα οδηγήσουν τα νέα μέτρα λιτότητας τα οποία αναμένονται;

Σε περαιτέρω επιβάρυνση της ύφεσης και μια νέα αύξηση της ανεργίας. Ετσι, όμως, είναι αδύνατο να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα, ενώ μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις μπορεί να ακολουθήσουν.

Σχετικά με τις αποκρατικοποιήσεις, σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι πρέπει να γίνουν και πού θα οδηγήσουν;

Οι δημόσιες εταιρίες είναι μέρος της εθνικής κληρονομιάς και πιστεύω ότι δεν πρέπει να αποκρατικοποιηθούν. Είναι ένα μέσο για να εκφραστεί η αλληλεγγύη και η κοινωνική δικαιοσύνη. Επίσης, οι δημόσιες εταιρίες είναι δυνητικά ένας μοχλός που μπορεί να οδηγήσει στην οικονομική ανάπτυξη.

Σ' αυτήν τη συγκυρία, ποια είναι η θέση των πολιτών; Θεωρείτε ότι πρέπει να συμμετάσχουν στην προσπάθεια διάσωσης, να αντισταθούν ή χρειάζεται μια νέα αρχή;

Οι πολίτες πρέπει πάντα να έχουν στο μυαλό τους ότι σε μια αληθινή δημοκρατία είναι οι ίδιοι που έχουν την εξουσία. Η κυριότερη εξουσία είναι ότι έχουν τη δυνατότητα και την υποχρέωση να εφαρμόσουν ένα γενικό σχέδιο. Πιστεύω ότι αυτό το σχέδιο απουσιάζει σήμερα από την Ελλάδα. Το να επικεντρώνονται οι προσπάθειες στο να μειωθεί το έλλειμμα δεν αποτελεί σχέδιο. Κατά τη γνώμη μου, το σχέδιο που χρειάζεται η Ελλάδα προϋποθέτει δύο συνθήκες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους: πρέπει να το αποφασίσουν οι ίδιοι οι Ελληνες πολίτες μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και πρέπει να εξασφαλίζεται διαρκής ανάπτυξη της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να απαντά στις ανάγκες των Ελλήνων, να έχει σχεδιαστεί με ευθύτητα και κοινωνική δικαιοσύνη και να στηρίζει δραστηριότητες που δε θα επιβαρύνουν και άλλο την ύφεση.

Πώς βλέπετε την Ελλάδα ύστερα από μερικά χρόνια (π.χ. το 2020);

Η Ελλάδα διαθέτει όλα τα μέσα που χρειάζεται για την ανάπτυξη, αν απορρίψει τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που έχουν επιβάλει από το εξωτερικό, μέτρα που προκαλούν την ασφυξία της χώρας. Ο ελληνικός λαός πρέπει να ξαναβρεί το συλλογικό πεπρωμένο του. Πρέπει όμως να αλλάξει και ο ίδιος τη σχέση του με την εργασία, η οποία δεν είναι κατ' ανάγκη εξαναγκασμός, αλλά πηγή ελευθερίας. Πρέπει, επίσης, να τοποθετήσει το χρήμα στη θέση που του αρμόζει, δηλαδή ότι είναι ένα μέσο και όχι αυτοσκοπός.

Οι Ελληνες πρέπει να θυμηθούν μερικές μεγάλες αρχές που οι ίδιοι δημιούργησαν και εφήρμοσαν. Αναφέρω δύο: τα πλούτη μιας χώρας ή ενός ανθρώπου δεν είναι όλα υλικά και κατά μείζονα λόγο χρηματιστηριακά. Δεν πρέπει η Ελλάδα να είναι φτωχή και μερικοί Ελληνες να εξακολουθούν να γίνονται πλουσιότεροι.

Η ελληνική δημοκρατία ιστορικά εγκαταστάθηκε πάνω στην αρχή της αυτονομίας και μάλλον βρίσκει την αιτία και τη δύναμή της μέσα από τη μυθολογία, η οποία αρνείται την ελπίδα μιας ζωής εκτός της Γης. Ετσι, αναγκαστικά οι Ελληνες έμαθαν να παλεύουν για να είναι η ζωή τους εδώ, πιο ωραία και ελεύθερη. Σήμερα πρέπει ν' αρχίσουν ξανά να γράφουν τη δική τους ιστορία και για να γίνει αυτό πρέπει να ξαναδιαβάσουν τους φιλοσόφους τους και κυριότερα τον Αριστοτέλη («ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που γελά»). Ο Ελληνας πρέπει να ξαναβρεί το ελεύθερο γέλιο του και δεν πρέπει να συνθλιβεί από την κατάθλιψη, που είναι ξένη γι' αυτόν.